Het leed dat borstvoeding heet

Het lijkt zo vanzelfsprekend als je zwanger bent. Natuurlijk ga ik borstvoeding geven. Wat het beste is voor mijn kindje, dat zal ik doen.

Maar:

Borstvoeden gaat dus niet vanzelf.

Een heel belangrijk gegeven vrouwmensen. Ik had ook braaf een aantal voorlichtingsavonden bezocht over borstvoeding en had al aan de kraamzorg en verloskundige doorgegeven dat mijn baby niets anders dan het vloeibaar goud uit mijn borsten zou ontvangen. Stiekem droomde ik al van een volle borstpartij, na het ruim 30 jaar met een bescheiden cupje A te hebben moeten doen, en van de stare-offs die ik met mijn baby zou houden terwijl hij lekker aan mijn tiet lag. Maar helaas, ik kwam erg bedrogen uit. Behalve dat het freaking veel pijn deed vanaf het eerste moment dat ze mijn kind aanlegde (en toen had ik de beste man er dus net uitgeperst, wat ook niet bepaald kietelde kan ik je vertellen) kwam mijn melkproductie niet op gang. Helaas kwamen we daar dus pas op dag 3 achter, toen hij wel erg veel begon af te vallen. Toen er bij de eerste keer kolven 1 dappere druppel naar buiten kwam heb ik heel hard gehuild. deels kraamtranen, maar ik was dus ook intens verdrietig toen bleek dat ik mijn baby de afgelopen 3 dagen een soort fopspeen in de vorm van mijn tepel had gegeven. Hij leek er wel heel tevreden van in slaap te vallen, maar dat was waarschijnlijk omdat hij zo intens moe werd van het zuigen zonder resultaat. Hoe zielig.

vanaf dat moment moest ik gaan kolven om de productie op gang te brengen en kreeg de baby kunstvoeding. Elke3 uur dus braaf eerst mijn mannetje een flesje geven en daarna aan het melkapparaat, je voelt je echt net een koe. In 2 dagen tijd had ik dan één miezerig flesje verzameld om aan mijn kind te geven en daar ben ik dus zo’n 2,5 week mee door gegaan. Ik voelde me ellendig, mijn kraamtranen bleven maar vloeien, maar ik wilde dit zó graag. Voelde me een intense faler dat ik dit niet kon doen voor mijn eigen kind. Na de zoveelste huilbui tijdens een visite van de verloskundige, (zij kwamen vaker omdat het niet lukte met de borstvoeding), hebben zij uiteindelijk de knoop doorgehakt en ben ik gestopt. Dat was 3 dagen moeilijk en daarna; HEERLIJK. Mijn man kon ook af en toe een voeding geven en in de vierde week ben ik naar de kapper geweest en heb ik een shopsessie gedaan omdat ik getuige was bij het huwelijk van mijn vriendinnetje. En we zijn toen het mannetje zes weken oud was samen uit eten geweest, terwijl onze baby thuis was bij de oppas. Kon dus allemaal omdat ik geen borstvoeding gaf.

Behalve dat de productie bij mij niet op gang kwam, werd ik bij elke voeding extreem verdrietig. Ik voelde me rondom die voeding zo ellendig. Natuurlijk is het normaal om een beetje verdrietig te zijn in de eerste week na de geboorte van je kind, vooral als het borst voeden niet lukt, maar dit was echt buiten proportioneel. Ik ben van nature ook een vrolijk en lichtvoetig persoon en dit kende ik zo niet van mezelf. Omdat ik enigszins obsessief bezig was met borstvoeding en de hele dag op zoek was naar verhalen van andere vrouwen, kwam ik op een dag een artikel tegen over d-mer, dysphoric milk ejection reflex. Waar het op neer komt is dat er bij de toeschietreflex, als reactie op de oxytocine stijging een dopamine dip komt, waardoor je je erg somber en ellendig voelt, maar alleen tijdens die voeding, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een post partum depressie, waarbij je continu negatieve gevoelend hebt. Het was voor mij zo herkenbaar! Ik weet zeker dat dat bij mij ook het geval was. Lees hier meer over d-mer.

Na het stoppen met de borstvoeding ging het zo veel beter met me, ik kon echt veel meer genieten van mijn kindje en was erg blij dat dat ellendig kolfapparaat weer terug kon naar de zorgwinkel. Maar toch wilde ik nog vrij lang van alle andere nieuwe moeders horen of ze borstvoeding gaven en hoe dat dan gegaan was. En soms hoorde ik dan verhalen van moeders die 3 maanden lang alles gekolfd hadden. En dan voelde ik me weer een intens slechte moeder dat ik dat niet voor mijn kind over had gehad. Maar toch denk ik oprecht dat mijn kind gezonder en gelukkiger wordt van een blije mama.

Toen ik een kleine twee jaar later beviel van mijn tweede wilde ik het toch weer proberen. Mijn man eigenlijk niet, ook voor hem was het een ellendige kraamweek geweest bij de eerste, maar hij respecteerde mijn wens. Ik ben weer naar voorlichtingsavonden geweest, heb er uitgebreid over gesproken met mijn verloskundigen en een lactatiekundige en had ook aangegeven wat mijn grenzen waren. Dit keer had ik wel een goede melkproductie (hello cup C!) maar had ik vanaf het eerste moment diepe, pijnlijke kloven. En geloof me, ik heb alle smeersels, tepelhoedjes, aanlegstandjes etc geprobeerd, maar het was zo extreem pijnlijk. Ik zag elke keer weer op tegen dat voedingsmoment, eigenlijk zoals bij de eerste dus. Nu hebben we na 4 dagen dus al besloten om over te gaan op de fles, en dat voelde ook weer heerlijk.

Waar ik ook wel vrij verontwaardigd over was, waren alle reacties die ik kreeg toen ik midden in al die ellende zat. Blijkbaar lukt het bij bijna niemand gewoon zomaar. Hallo, had niemand dat even eerder kunnen vertellen? Ik dacht dat je elke baby gewoon aanklikt nadat hij eruit was komen rollen en dat het dan vanzelf ging. Nu kwam zelfs mijn eigen oma met het verhaal dat het bij haar ook nooit is gelukt. Misschien heb ik daar gewoon nooit aandacht voor gehad. Als je zelf geen kinderen hebt is het geen logische vraag tijdens de kraamvisite; “en, lukt het borstvoeden een beetje?” Bij deze dus alvast een heads up voor alle toekomstige moeders.

Ik heb overigens twee superleuke kinders, blakend van gezondheid, grootgebracht met flesvoeding. En toch, als er een derde komt, sluit ik niet uit dat ik het nog eens ga proberen….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *