5 tips voor een etentje thuis met vrienden

Ik vind dus oprecht niets leuker dan lekker koken voor mijn familie en vrienden. Laat mij maar lekker een hele dag zwoegen in de keuken. Ik kan er echt blij van worden als ik mensen zie genieten van mijn in elkaar gedraaide maaltijd from scratch.

Aangezien die 2 kleine draken ook in het weekend hun ingebouwde wekker om 6.30 laten afgaan, is het ook fijner om lekker te eten en na te tafelen dan een nachtje door te halen in de stad. (Als je tenminste met je partner en vrienden samen iets wilt doen. Uiteraard gaan we ook nog wel eens naar de stad, don’t worry)

Nou kan natuurlijk niet iedereen een keukenprinses zijn zoals ondergetekende (en ook niet zo bescheiden), maar met deze 10 tips wordt het gegarandeerd een (culinair) feestje!

  • Planning is everything!

Het kan best wel een vervelende stressvolle dag zijn als je voor een aantal mensen een dinertje moet voorbereiden. Maak een dagplanning! Ik zorg altijd dat ik alle boodschappen de dag er voor al laat bezorgen. Daarvoor gebruik ik de thuisbezorgservice van Albert Heijn en voor mijn boodschappen van speciaalzaken gebruik ik een thuisbezorgservice als hoppa. Het is dus wel handig om ruim van te voren te weten wat je gaat koken. Mijn man is altijd van de neventaken terwijl ik sta te koken. Hij dekt de tafel mooi, regelt de wijnen en strijkt het tafellinnen

  • Kies een menu zorgvuldig

Ik kook op zo’n avond nooit nieuwe gerechten die ik nog nooit gemaakt heb, maar kies voor recepten die hun dienst al eerder hebben bewezen. Ook is het belangrijk dat je alle gerechten zoveel mogelijk van tevoren kunt klaarmaken. Heel erg ongezellig namelijk als je de hele avond in de keuken staat, terwijl je gasten aan tafel zitten.

Ik vind het altijd leuk om heel uitgebreid te tafelen, 4 of 5 gangen. Dat klinkt als ellendig veel werk, maar er zit dus bijna altijd een soep bij en een kaasplank, dat is eigenlijk zo gepiept. Dan hoef je alleen nog maar voor- hoofd- en nagerecht te koken. Nu we weer het najaar ingaan zijn stoofgerechten altijd een goed idee, vindt eigenlijk iedereen lekker en is goed van tevoren klaar te maken. Als voorgerecht is het makkelijk om iets kouds te bereiden, dat je dan al helemaal klaar kunt zetten op de gedekte tafel, terwijl je gasten na binnenkomst een borreltje drinken. Wij laten iedereen vaak wat vroeger komen. Drinken we een borrel met daarbije en goed gevulde plank. Kunnen wij nog even de laatste voorbereidingen treffen en de kinderen naar bed brengen.

Ook een soep is altijd lekker en meestal snel en makkelijk van tevoren te bereiden. Probeer eens wat nieuws want tomaten of uiensoep heeft iedereen waarschijnlijk afgelopen week al een keer gegeten.

  • Het oog wil ook wat

Eigenlijk maakt het niet zo heel veel uit wat je kookt, als het er maar een beetje smaakvol uit ziet. Dat is niet waar natuurlijk, maar als alles er mooi uit ziet, smaakt het vanzelf al wat lekkerder. Ik vind het persoonlijk mooi om de tafel te dekken met een tafelkleed. Ook zorgen we altijd voor een matching servies en bestek, als we veel mensen op bezoek krijgen lenen we daarvoor het bestek van mijn schoonmoeder. Mooie servetten en kaarsen en kleine bloemetjes op tafel maken het vaak af. Ook een mooie karaf met water met bijvoorbeeld munt en citroen ziet er altijd meteen feestelijk uit. Een mismatch aan servies kan er trouwens ook heel mooi uitzien!

Ook het eten kun je zo aankleden dat het al heel wat lijkt zonder dat mensen een hap geproefd hebben. Zo kun je serveerringen gebruiken om je voorgerechtje mooi op te dienen en elke soep wordt gezelliger met een dot creme fraiche en wat garnaaltjes of gerookte vis in het midden.

  • Houdt rekening met je gasten

Klinkt vrij logisch, maar check toch maar even bij iedereen of ze vlees/vis eten en of ze vegetarisch zijn. Ook zwangere vrouwen kunnen soms in verlegenheid gebracht worden als ze het eigenlijk nog niet willen vertellen terwijl jij een steak tartaar of een kaasplank met rauw melkse kazen serveert. Dus als er enige kans bestaat op zwangerschap, zou je dat eventueel voorzichtig kunnen polsen, of gewoon op safe spelen en iets bereiden dat zwangerproof is.

  • Bijpassende wijnen

zoals eerder gezegd is de keuken mijn domein en zorgt manlief voor de wijn en versieringen. Het is leuk om een wijn te schenken die goed past bij het gerecht wat je maakt. Staan er bij het recept geen wijnsuggesties? Ga dan naar een slijter met je menu en laat je voorlichten over de perfecte wijn-spijs combinaties. Op websites als grapedistrict.nl zit ook een chatfunctie, waardoor je even online kan overleggen en meteen bestellen, handy!

 

 

 

9 tips voor de kraamweek

 

Yes, eindelijk is het zover! Na 9 maanden misselijkheid, vermoeidheid, kamertje fixen, naam bedenken, schaapachtig meeknikken met de echoscopiste terwijl je echt helemaal niets herkent op dat echo schermpje, is het dan eindelijk zover. Hij of zij is er eindelijk uit en het grote genieten kan beginnen! Ha, dat dacht je maar. Nee hoor, het is overwegend genieten, maar soms ook niet. Maar met deze toptips zit je geheid  op de bekende roze wolk tijdens je kraamweek.

  • Numero uno: regel een goede kraamverzorgster. Dat is nogal een heikel puntje, omdat er geen garanties zijn wat betreft kraamverzorgster. Mijn tip is om vriendinnen te vragen naar hun ervaringen en dan een kraamhulp aan te vragen waar je vriendinnen lyrisch over waren. Het enige probleem is dus, dat deze maar net tijd moet hebben en niet bij een ander gezin aan het werk of op vakantie is als jij net bevallen bent. Een ander punt waar je op kunt letten: hier in Utrecht is er een vrij kleine organisatie waar alle kraamverzorgsters tevens lactatiekundigen zijn: dat dat erg fijn kan zijn lees in deze eerdere post
  • Nog even 1 ding over die borstvoeding. Zoals ik in de eerdere post al aangaf is het geen vanzelfsprekendheid. Als het lukt: you go girl! Als het niet lukt: wij hebben de beste flesvoeding wereldwijd en massa’s kinderen worden hier groot op. Het geven van flesjes heeft ook zeker voordelen. Vooral niet te spastisch doen over die borstvoeding.
  • Als je je kleine mini-me er net hebt uitgegooid ben je vervuld van trots en wil je niets liever dan de kleine aan iedereen showen. Na mijn eerste bevalling heb ik de hele familie (als in ouders, schoonouders, broers met gezinnen en de beste vrienden) allemaal tegelijk uitgenodigd de eerste dag. Slecht Plan. Baby overstuur, mama dus ook overstuur. Bij de tweede was de regel: 1 bezoekje per dag, in het wekend misschien 2. Na 1 uur zeggen dat je echt weer moet rusten. (nou kwam het goed uit dat de belangstelling bij nummer 2 altijd een stuk minder is ;))
  • Bezoekregels tellen niet voor je ouders. Bij je moeder kun je echt wel ongegeneerd kolven/voeden of gewoon naar je bed gaan. Bovendien willen je ouders heel graag iets doen. Maak daar vooral gebruik van. Boodschapje, eten koken. Flesjes geven, je mag weer even terug naar hotel mama, alleen dan dus in je eigen huis.
  • Bezorgservices zijn je beste vriend! Regels voor de eerste weken afspraken met appie, hello fresh en bloomon. Normaal een beetje te decadent om dat elke week te doen, nu mag het. Toen mijn vliezen waren gebroken bij de tweede bevalling heb ik nog even een bestelling bij appie gedaan en de rollen beschuit en pakken muisjes werden keurig thuis bezorgd toen de kraamhulp net gearriveerd was, heeeel handig.
  • kleine sidenote over die boodschappenlijst: zet er ook even kotex maxi super maandverband op, doe maar 2 pakken. Thank me later. En heel veel fruit. Blijkbaar hebben alle vrouwen op de kraamverzorgende school een verplicht semester smoothies en fruitsalades maken. Kunnen ze als de beste en doen ze heel graag.
  • Mocht je de eerste dagen toch meer bezoek willen ontvangen: laat ze als kraamcadeau allemaal eten meenemen. Ovenschotels, pasta’s, stamppotten. Iets wat alleen maar opgewarmdhoeft te worden. Het ultieme kraamcadeau.
  • Neem je rust. Echt, doe lekker dutjes samen met je baby. Laat de kraamhulp en je man de rest maar even regelen. Het wordt een behoorlijk drukke tijd en je hebt net een mega prestatie geleverd, dus geef toe aan je vermoeidheid en ga lekker naar bed.
  • Mocht je bevallen van een tweede of derde baby, zorg dat je niet alleen opvang regelt voor tijdens de bevalling, maar ook voor de tijd daarna. De opvang gaat natuurlijk gewoon door, maar een middagje extra op pad met oma of de oppas tijdens je reguliere mamadag is wel heel erg fijn.

21 days…… suikervrij!

 

Goede voornemens, ik heb er altijd een hele lijst van op 1 januari. Maar ook aan het begin van het seizoen, de maand, de week en zelfs aan het begin van de nieuwe dag. Needless  to say; vaak houd ik ze niet lang vol.

Ik heb wel eens gehoord, dat het 21 dagen kost om een gewoonte aan of af te leren. Drie weken volhouden dus en je goede voornemen zit er helemaal ingebakken. Wat is nu 21 dagen? Best wel lang als het een compleet nieuwe gewoonte is.

Maar als ultieme stok achter de deur ga ik op mijn blog elke 3 weken weer een goed voornemen delen en dit proberen 3 weken vol te houden. Elke 21 days start ik op maandag , omdat dat gewoon lekker is, nieuwe week; nieuwe kansen. Elke week deel ik vervolgens hoe de vlag er bij hangt. Moet ik bekennen dat ik jammerlijk gefaald heb of zal ik trots vertellen dat het easy peasy was en ik voorgoed dagelijks mediteer, geen tijdschriften meer koop, braaf 2 liter water per dag drink, 10.000 stappen zet en geen impulsaankopen meer doe?

Ik start de serie maar meteen met een f-ing moeilijke gewoonte om af te leren, maar het moet echt. Echt echt echt. En dat is namelijk het nuttigen van suiker.

Om maar meteen met de billen bloot te gaan; ik heb de teugels afgelopen periode beheurlijk laten vieren. De zomer is voorbij, ik hoef me bijna een jaar lang niet meer in badkleding of zomerjurkjes te vertonen en we zijn vorige maand 2 weken op vakantie geweest. Daarbij werd erg veel gegeten en gedronken, zoals dat in mijn ogen ook hoort op vakantie. Alleen heb ik die trend na de vakantie nog even doorgezet. Tel daarbij op dat ik erg weinig beweeg dezer dagen (jazeker, ook daar komt een 21 days challenge over uiteraard) en ik moest vanmorgen bijna huilen toen ik het weer eens aandurfde om op de weegschaal te gaan staan…

Het gekke is, dat ik eigenlijk helemaal niet zo van de zoetigheid ben. Je maakt mij oprecht blijer met een stukje kaas dan met een stukje chocolade. (nee, daar komt zeker geen 21 -day challenge van) Maar om de een of andere manier is dat snoepen er dus toch ingeslopen laatste weken. Afgelopen week was ik alleen omdat mijn man op zakenreis was, en als ik dan eindelijk na een lange dag hard werken en de kinderen uit de opvang halen, voeren, badderen en in bed gedaan heb, is het toch wel lekker om met een reep chocolade voor de buis te ploffen. Maar het is ook zo onbedachtzaam eten, dat maakt denk ik ook dat ik me er heel slecht over voel, behalve al die calorieën; je eet en je eet maar en ineens is die reep op….

Een tijdje geleden was er een gezondheidsweek op de NPO en heb ik “that Sugar film” gekeken.Een documentaire over een man die laat zien wat het eten van veel suiker met je doet. Ik heb er nog dagen over nagepraat met iedereen die het maar wilde horen (of niet). Ik vind het altijd weer schokkend om met mijn neus op dit soort feiten gedrukt te worden. Want laten we eerlijk zijn, in grote lijnen wordt er niets nieuws verteld. Voor mij niet althans. Van het eten van veel suikers wordt je dik, moe, sloom, opgeblazen, energieloos. What else is new? Ook het feit dat er in veel etenswaren verborgen suikers zitten, was al bekend. Maar om dan toch bij 1 persoon te zien wat het doet met je lichaam als je na een periode suikervrij eten weer 44 klontjes per dag gaat nuttigen vind ik wel indrukwekkend.

 

Na het zien van deze film heb ik uiteraard ook ene hele week suikervrij gegeten, maar na zo’n week versloft het weer, kun je voor je gevoel geen taartje afslaan van die jarige op je werk (hoe onbeskoft!) en word je een beetje moe van 100 etiketten checken op een dag.

Maar in 1 week heb ik ook al even ervaren hoe goed je je wel voelt na zo’n suikervrije periode… Energieker, minder opgeblazen,kortom lekkerder.

En omdat ik ook merk dat mijn zoontje van 3 al in de ban van snoep en koek raakt, vind ik ook dat wij een voorbeeld moeten stellen en ga ik nu dus 21 dagen suikervrij eten. Ik denk dat het een utopie is om te denken dat ik dat altijd vol ga houden. Ik moet er niet aan denken om nooit meer een taartje te kunnen eten. En nee, zo’n vegan achtig gevalletje met kokosbloesemsuiker is geen taart.

Maar vanaf komende maandag is het dus 3 weken lang etiketten lezen, meal preppen, jarige collega’s teleurstellen en water en thee drinken… Maar ook een platte buik (haha, plattere bedoel ik natuurlijk), meer energie en een betere huid toch? Daar gaan we voor. Ik zal hier wekelijks een update geven tot de 21 lifechanging dagen voorbij zijn

Het leed dat borstvoeding heet

Het lijkt zo vanzelfsprekend als je zwanger bent. Natuurlijk ga ik borstvoeding geven. Wat het beste is voor mijn kindje, dat zal ik doen.

Maar:

Borstvoeden gaat dus niet vanzelf.

Een heel belangrijk gegeven vrouwmensen. Ik had ook braaf een aantal voorlichtingsavonden bezocht over borstvoeding en had al aan de kraamzorg en verloskundige doorgegeven dat mijn baby niets anders dan het vloeibaar goud uit mijn borsten zou ontvangen. Stiekem droomde ik al van een volle borstpartij, na het ruim 30 jaar met een bescheiden cupje A te hebben moeten doen, en van de stare-offs die ik met mijn baby zou houden terwijl hij lekker aan mijn tiet lag. Maar helaas, ik kwam erg bedrogen uit. Behalve dat het freaking veel pijn deed vanaf het eerste moment dat ze mijn kind aanlegde (en toen had ik de beste man er dus net uitgeperst, wat ook niet bepaald kietelde kan ik je vertellen) kwam mijn melkproductie niet op gang. Helaas kwamen we daar dus pas op dag 3 achter, toen hij wel erg veel begon af te vallen. Toen er bij de eerste keer kolven 1 dappere druppel naar buiten kwam heb ik heel hard gehuild. deels kraamtranen, maar ik was dus ook intens verdrietig toen bleek dat ik mijn baby de afgelopen 3 dagen een soort fopspeen in de vorm van mijn tepel had gegeven. Hij leek er wel heel tevreden van in slaap te vallen, maar dat was waarschijnlijk omdat hij zo intens moe werd van het zuigen zonder resultaat. Hoe zielig.

vanaf dat moment moest ik gaan kolven om de productie op gang te brengen en kreeg de baby kunstvoeding. Elke3 uur dus braaf eerst mijn mannetje een flesje geven en daarna aan het melkapparaat, je voelt je echt net een koe. In 2 dagen tijd had ik dan één miezerig flesje verzameld om aan mijn kind te geven en daar ben ik dus zo’n 2,5 week mee door gegaan. Ik voelde me ellendig, mijn kraamtranen bleven maar vloeien, maar ik wilde dit zó graag. Voelde me een intense faler dat ik dit niet kon doen voor mijn eigen kind. Na de zoveelste huilbui tijdens een visite van de verloskundige, (zij kwamen vaker omdat het niet lukte met de borstvoeding), hebben zij uiteindelijk de knoop doorgehakt en ben ik gestopt. Dat was 3 dagen moeilijk en daarna; HEERLIJK. Mijn man kon ook af en toe een voeding geven en in de vierde week ben ik naar de kapper geweest en heb ik een shopsessie gedaan omdat ik getuige was bij het huwelijk van mijn vriendinnetje. En we zijn toen het mannetje zes weken oud was samen uit eten geweest, terwijl onze baby thuis was bij de oppas. Kon dus allemaal omdat ik geen borstvoeding gaf.

Behalve dat de productie bij mij niet op gang kwam, werd ik bij elke voeding extreem verdrietig. Ik voelde me rondom die voeding zo ellendig. Natuurlijk is het normaal om een beetje verdrietig te zijn in de eerste week na de geboorte van je kind, vooral als het borst voeden niet lukt, maar dit was echt buiten proportioneel. Ik ben van nature ook een vrolijk en lichtvoetig persoon en dit kende ik zo niet van mezelf. Omdat ik enigszins obsessief bezig was met borstvoeding en de hele dag op zoek was naar verhalen van andere vrouwen, kwam ik op een dag een artikel tegen over d-mer, dysphoric milk ejection reflex. Waar het op neer komt is dat er bij de toeschietreflex, als reactie op de oxytocine stijging een dopamine dip komt, waardoor je je erg somber en ellendig voelt, maar alleen tijdens die voeding, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een post partum depressie, waarbij je continu negatieve gevoelend hebt. Het was voor mij zo herkenbaar! Ik weet zeker dat dat bij mij ook het geval was. Lees hier meer over d-mer.

Na het stoppen met de borstvoeding ging het zo veel beter met me, ik kon echt veel meer genieten van mijn kindje en was erg blij dat dat ellendig kolfapparaat weer terug kon naar de zorgwinkel. Maar toch wilde ik nog vrij lang van alle andere nieuwe moeders horen of ze borstvoeding gaven en hoe dat dan gegaan was. En soms hoorde ik dan verhalen van moeders die 3 maanden lang alles gekolfd hadden. En dan voelde ik me weer een intens slechte moeder dat ik dat niet voor mijn kind over had gehad. Maar toch denk ik oprecht dat mijn kind gezonder en gelukkiger wordt van een blije mama.

Toen ik een kleine twee jaar later beviel van mijn tweede wilde ik het toch weer proberen. Mijn man eigenlijk niet, ook voor hem was het een ellendige kraamweek geweest bij de eerste, maar hij respecteerde mijn wens. Ik ben weer naar voorlichtingsavonden geweest, heb er uitgebreid over gesproken met mijn verloskundigen en een lactatiekundige en had ook aangegeven wat mijn grenzen waren. Dit keer had ik wel een goede melkproductie (hello cup C!) maar had ik vanaf het eerste moment diepe, pijnlijke kloven. En geloof me, ik heb alle smeersels, tepelhoedjes, aanlegstandjes etc geprobeerd, maar het was zo extreem pijnlijk. Ik zag elke keer weer op tegen dat voedingsmoment, eigenlijk zoals bij de eerste dus. Nu hebben we na 4 dagen dus al besloten om over te gaan op de fles, en dat voelde ook weer heerlijk.

Waar ik ook wel vrij verontwaardigd over was, waren alle reacties die ik kreeg toen ik midden in al die ellende zat. Blijkbaar lukt het bij bijna niemand gewoon zomaar. Hallo, had niemand dat even eerder kunnen vertellen? Ik dacht dat je elke baby gewoon aanklikt nadat hij eruit was komen rollen en dat het dan vanzelf ging. Nu kwam zelfs mijn eigen oma met het verhaal dat het bij haar ook nooit is gelukt. Misschien heb ik daar gewoon nooit aandacht voor gehad. Als je zelf geen kinderen hebt is het geen logische vraag tijdens de kraamvisite; “en, lukt het borstvoeden een beetje?” Bij deze dus alvast een heads up voor alle toekomstige moeders.

Ik heb overigens twee superleuke kinders, blakend van gezondheid, grootgebracht met flesvoeding. En toch, als er een derde komt, sluit ik niet uit dat ik het nog eens ga proberen….

Elk begin is moeilijk…..

Hier gaan we dan, maar dan echt.

Ruim een jaar geleden, bijna anderhalf zelfs, heb ik vol goede moed deze website aangemaakt. Meteen geld voor neergeteld, want ja, als je het doet, moet je het ook goed doen! Vol goede voornemens. Eindelijk die uitlaatklep, iets creatiefs, helemaal voor mezelf, naast mijn werk als arts en moeder. Maar ja, zoals bij iedereen, kost werken en moederen al heel veel tijd en zijn er daarnaast ook nog 101 leuke/belangrijke/noodzakelijke dingen te doen, dus dat bloggen kwam er nooit van.

Behalve dat knagende stemmetje in mijn hoofd is er ook een echt stemmetje naast mij op de bank die blijft doorpraten: “doe het nu gewoon, begin er nu mee”. En dus is hier, aangemoedigd door manlief, de eerste echte blogpost.

We zijn vorige week voor het eerst sinds laaaange tijd weer een weekje met zijn tweeën zonder kinderen op vakantie geweest. Dat was heel erg fijn, natuurlijk vanwege het uitslapen, de rust, geen rekening hoeven te houden met slaapjes, plasjes, voedingen en driftbuien. Maar ook omdat er eindelijk weer eens rust was in ons hoofd om eens écht na te denken. Hoe gaat het nu met ons, waar staan we, wat zouden we nog graag willen. Wat willen we graag veranderen. En dus zijn daar ook: nieuwe goede voornemens. Over alle goede voornemens binnenkort meer in een serie hier op de site. De eerste is dus: ’s avonds na het journaal de tv uit en bloggen!

Behalve het tijdsgebrek is er ook altijd de gedachte dat ik eerst alle boeken en online artikelen over bloggen, SEO, social media enz moet hebben gelezen.

Maar uiteindelijk komt het toch neer op het schrijven van leuke artikelen denk ik maar (hoe naïef dat precies is zullen we vanzelf ondervinden).Dus we gaan beginnen!!! Whoop whoop!